لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

در این پژوهش، اثر برش سه نوع چوب جنگلی ایرانی (راش، ممرز و توسکا) بر سطح و خصوصیات ارتعاش در دسته های اره موتوری Stihl-MS230 بررسی شده و نتایج باهم و با تیمار شاهد (عملیات بدون برش چوب) مقایسه شدند. شتاب ارتعاشات بر روی دستة جلو و عقب اره موتوری در سه جهت عمود بر هم مطابق با استاندارد ISO 7505 (1986) انداز ه گیری شد. مقدار جذر میانگین مربعات شتاب ارتعاش کلی (RMS) و شتاب ارتعاش وزن دار شده فرکانسی (Ahw) به ترتیب از سیگنال های حوزه زمان و حوزه فرکانس مطابق با استاندارد ISO 5349 (2001) محاسبه شدند. نتایج نشان داد که تأثیر عملیات، جهت و اثر متقابل آنها بر مقدار RMS در سطح یک درصد معنی دار بود. همچنین، تأثیر عملیات، موقعیت، جهت و اثر متقابل آنها بر مقدار Ahw نیز در سطح یک درصد معنی دار بود. هرچند که برش تمامی گونه ها نسبت به تمیار شاهد سبب ایجاد یک تغییر معنی دار در مقدار Ahw شد، اما بین برش چوب های مختلف، تفاوت معنی داری وجود نداشت. مقدار RMS بین دسته های جلو و عقب معنی دار نبود، درحالی که شتاب ارتعاش وزن دار شده فرکانسی در دسته عقب به طور معنی داری بیشتر از دسته جلو بود.

کمبود منابع سلولزی در کشور، قوانین طرح صیانت جنگل و سخت گیری های محیط زیستی مرتبط با واردات چوب آلات خام، کارخانه های مصرف کننده مواد اولیه فیبری را با مشکل تأمین مواد اولیه سلولزی روبه رو کرده و این شرکت ها تلاش می کنند تا از منابع جایگزین با حداکثر بازده استفاده نمایند. در این تحقیق قابلیت تولید خمیرکاغذ رنگ بری شده از نرمه های خردکن چوب در شرکت صنایع چوب و کاغذ مازندران (ضخامت 4-2 میلی متر و پهنای کمتر از 8 میلی متر) بررسی می شود. بدین منظور نرمه های خردکن طی فرآیند خمیر سازی سودا-آنتراکینون پخته شده و در ادامه با توالی بدون کلر عنصری D0ED1P و توالی بدون کلر HEP رنگ بری شدند. جهت خمیر سازی از سه متغیر فرایندی شامل: قلیای فعال ( در چهار سطح: 14، 16، 18 و 20 درصد)، زمان پخت در درجه حرارت بیشینه ( درسه سطح: 60، 90 و 120 دقیقه) و نسبت مایع پخت به وزن خشک چوب (دو سطح: 5 و 6 به 1) در درجه حرارت بیشینه ثابت 165 درجه سانتی گراد و مقدار مصرف ثابت 2/0 درصد آنتراکینون استفاده شد.متغیرهای فرایند خمیرسازی بر روی بازده، عدد کاپا و گرانروی خمیرکاغذها با استفاده از طرح آزمایش فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی تجزیه وتحلیل شدند. همچنین درصد لیگنین، بازده، گرانروی، درجه پلیمریزاسیون و وزن مولکولی نمونه خمیرکاغذها، در هر یک از توالی های رنگ بری مذکور موردبررسی قرارگرفته است. نتایج نشان داد با تشدید شرایط پخت، عدد کاپا، بازده و گرانروی کاهش می یابد و افزایش قلیایی فعال نسبت به دو متغیر دیگر، تأثیر بیشتری برشدت افت نتایج داشته است (مؤثرترین عامل به ترتیب درصد قلیا، زمان پخت و نسبت مایع پخت به وزن خشک چوب می باشد). بهینه ترین شرایط پخت (بازده: 5/49%؛ عدد کاپا: 45/49 و گرانروی: ml/g 1096) در قلیایی فعال 20 درصد، زمان پخت 120 دقیقه و نسبت مایع پخت به وزن خشک چوب 6 به 1 به دست آمده است.

در این بررسی خواص نوری کاغذهای حاصله در تیمارهای 1، 2 و 4 هفته ای با قارچ Phanerochaete chrysosporium BKM – 1767 بررسی شد و با نمونه شاهد مقایسه گردید. پس از آماده سازی نمونه های قارچی، خرده چوب های ممرز در سه سطح 1، 2 و 4 هفته ای تحت شرایط آزمایشگاهی تیمار شدند. به منظور تهیه خمیر شیمیایی مکانیکی از خرده چوب های تیمار شده، دمای پخت 165 درجه سلسیوس، زمان پخت 80 و 90 دقیقه، درصد مواد شیمیایی سولفیت سدیم: 14، 18 و 22 درصد و نسبت مایع پخت به خرده چوب 7 به 1 در نظر گرفته شد. در مورد روشنی نیز عامل مدت زمان تیمار، فاکتور مهمی برای افزایش تأثیر تیمار قارچی است. کاهش روشنی در تیمار 4 هفته ای، معنی دار است. این نکته بیانگر آن است که در مورد ممرز، تأثیرگذاری تیمار قارچی روی روشنی کاغذ، فقط در تیمار 4 هفته ای اتفاق می افتد. افزایش بیشتر زردی در تیمارهای 2 و 4 هفته ای نشان می دهد تأثیرپذیری ممرز در ارتباط با فاکتور زردی، با افزایش مدت زمان تیمار قارچی اتفاق می افتد. ماتی کاغذهای حاصل از خرده چوب های تیمار شده تقریباً افزایش یافته است ولی اختلاف معنی داری بین ماتی کاغذ تهیه شده در تیمار شاهد و ماتی کاغذهای تهیه شده در تیمارهای قارچی وجود ندارد.

سابقه و هدف: ویژگی های منحصر به فرد گونه صنوبر همانند سریع الرشد بودن، وزن مخصوص کم، روشنی چوب، تولید قابل ملاحظه چوب در یک دوره بهره برداری، بازده زیاد خمیر کاغذ، پالایش پذیری مناسب و مقاومت های قابل قبول کاغذ حاصل از آن، صنوبر را به عنوان گونه ای مناسب برای صنعت کاغذسازی مطرح کرده است. این تحقیق به منظور تعیین بهترین شرایط جهت تولید خمیر کاغذ کرافت قابل رنگ بری از چوب صنوبر دلتوئیدس انجام شد. برای این منظور بهترین شرایط پخت شامل تغییرات بازده، عدد کاپا، درجه بسپارش سلولز و درجه روشنی خمیرکاغذ رنگ بری نشده مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش ها: چوب صنوبر از ایستگاه تحقیقاتی دکتر بهرام نیا واقع در منطقه شصت کلاته گرگان تهیه شد و به خرده چوب تبدیل و پس از هوا خشک شدن و محاسبه درصد رطوبت برای تهیه خمیر کاغذ کرافت مورد استفاده قرار گرفت. تحت شرایط پخت مختلف، نسبت مایع پخت به وزن خشک خرده چوب 6 به 1، درجه حرارت پخت 170 درجه سانتی گراد، سولفیدیته 25 درصد، قلیای فعال 18 و 20 درصد و زمان پخت 60، 90 و 120 دقیقه برای رسیدن به بازده نزدیک به 50 و عدد کاپا 15 تا 20 جهت تولید خمیر قابل رنگ بری انجام شد.یافته ها: نتایج حاصل از بازده خمیر و کاغذهای کرافت صنوبر دلتوئیدس نشان داد که بازده خمیر کاغذ در سطح قلیای 18 و 20 درصد در زمان 60 دقیقه نسبت به سایر تیمارها بیش تر بوده است. هم چنین بیش ترین عدد کاپا مربوط به تیمار با قلیای 18 درصد و زمان 60 دقیقه می باشد و کم ترین عدد کاپا مربوط به تیمار با قلیای 20 درصد و زمان 120 دقیقه می باشد. در بین این تیمارها بیش ترین درجه بسپارش سلولز مربوط به تیمار با قلیای 18 درصد و زمان 60 دقیقه می باشد و کم ترین درجه بسپارش سلولز مربوط به تیمار با قلیای 20 درصد و زمان 120 دقیقه می باشد. در نهایت بیش ترین درجه روشنی خمیر کاغذ رنگ بری نشده مربوط به تیمار با قلیای 20 درصد و زمان 90 و 120 دقیقه می باشد و کم ترین درجه روشنی مربوط به تیمار با قلیای 20 درصد و زمان 60 دقیقه می باشد.نتیجه گیری: نتایج حاصل از شرایط مختلف خمیرسازی نشان داد بهترین شرایط پخت کرافت صنوبر دلتوئیدس جهت تولید خمیر کاغذ قابل رنگ بری با قلیای فعال 20 درصد، زمان 60 دقیقه و سایر شرایط ثابت (سولفیدیته 25 درصد، درجه حرارت 170 درجه سانتی گراد و نسبت مایع پخت به خرده چوب 6.1 می باشد. این تیمار دارای بازده 49.66 درصد، عدد کاپای 15.2، درجه بسپارش 1700 و درجه روشنی ISO% 22.38 می باشد.

مرحله ی تبدیل اولیه چوب آلات شامل فرآیند اره کردن، یکی از مهم ترین شاخص های مهم برای ارزیابی راندمان بنگاه-های تولید چوب است. در صنعت امروزی چوب ایران، گونه ی صنوبر نقش مهمی در تأمین ماده ی اولیه داشته و افزایش راندمان در کارگاه های چوب بری با بهینه سازی عوامل مؤثر بر روی گونه ی چوبی، ماشین و اپراتورها ضروری به نظر می رسد. استان اردبیل مخصوصاً شهر خلخال یکی از مراکز مهم تولید چوب صنوبر می باشد. در این شهر تعداد زیادی کارگاه های کوچک و بزرگ در صنعت چوب بری فعال هستند که در این کار پژوهشی تعداد 60 کارگاه جهت مطالعه انتخاب شدند. در این بررسی توصیفی، تحلیل پیمایشی راندمان گرده های صنوبر بر مبنای واحد ها تحلیل، با نرم افزار SPSS صورت می گیرد. از این رو آزمون فریدمن به منظور رتبه بندی شاخص های مؤثر در راندمان گرده های صنوبر در کارگاه های منتخب چوب بری منطقه خلخال استفاده شد. طبق نتایج بدست آمده، نیروی انسانی با میانگین رتبه 05/4 مهم ترین، پس از آن کیفیت چوب آلات با میانگین رتبه 93/3 در رتبه دوم، مدیریت با میانگین رتبه 87/2 در رتبه سوم، کیفیت گرده ها با میانگین رتبه 62/2 در رتبه چهارم و نهایتاً کیفیت ماشین آلات با میانگین رتبه 53/1 در رتبه آخر قرار گرفت. همچنین آزمون کای دو نشان داد، آموزش نیروی انسانی در راندمان گرده های صنوبر در کارگاه های چوب بری بسیار با اهمیت است. راندمان تولید چوب آلات تقریبا برابر 71 درصد می باشد که نشان دهنده توجه به این شاخص ها در کارگاه های چوب بری می باشد.

دو قارچ مولد پوسیدگی سفید به نام های Trametes hirsuta و Trametes gibbosa برای قدرت رنگ بری دو رنگ آزویی (Congo Red و Orange G) انتخاب شدند. آزمایش ها در یک دوره 15 روزه با غلظت های مختلف رنگ (25.15، 15 و 75 میلی گرم برلیتر) آماده شده در محیط کشت آبی عصاره مالت انجام و برای تعیین درصد رنگ بری، هر 72 ساعت نمونه ها روی طول موج ماکزیمم به دست آمده توسط دستگاه اسپکتروفتومتری، جذب گرفته شدند. نتایج به دست آمده نشان داد که هر دو قارچ توانایی تجزیه هر دو رنگ آزویی را در زمان های متفاوتی بعد از تلقیح را داشته، اما بهترین نتایج روی Congo Red (97.7%) در غلظت 50 میلی گرم بر لیتر و orange G (%97.8) در غلظت 75 میلی گرم بر لیتر، 11 روز بعد از تلقیح توسط Trametes gibbosa به دست آمد. همین طور Trametes hirsuta رنگ بری خوبی روی Congo Red (%94.6) در غلظت 75 میلی گرم بر لیتر و Orange G (%94.8) در غلظت 50 میلی گرم بر لیتر نشان داد.

خمیرکاغذ شیمیایی مکانیکی (CMP) رنگ بری نشده، دارای بازده خمیرسازی 85% و تولید شده از گونه های ممرز، راش و صنوبر به ترتیب با نسبت 3، 1 و 1، برای رنگ بری با پراکسید مورد استفاده قرار گرفت. برای رنگ بری خمیرکاغذ از دو سامانه پراکسید قلیایی (رنگ بری متداول) و پراکسید فعال شده توسط ماده فعال ساز TAED، استفاده شد. تیمارهای مورد استفاده برای رنگ بری شامل درصدهای مختلف پراکسید هیدروژن و سود سوزآور بود. ویژگی های مورد ارزیابی در این تحقیق، میزان کاربری پراکسید هیدروژن، بازده رنگ بری، گزینندگی فرایند، روشنی خمیرکاغذ رنگ بری شده و میزان بار آلودگی (COD) پسآب تولید شده از رنگ بری بود. نتایج به دست آمده نشان داد که در هر دو سامانه رنگ بری، با افزایش کاربری مواد شیمیایی رنگ زدا، میزان روشنی افزایش می یابد، اما روند این افزایش دارای سیر کاهشی بود. با افزایش کاربری مواد شیمیایی رنگ زدا، بازده رنگ بری کاهش یافته اما میزان پراکسید باقی مانده افزایش می یابد. مقایسه فرایند پراکسید فعال شده با فرایند متداول نشان داد که، کارایی رنگ بری پراکسید فعال شده کمتر بود و میزان بهبود روشنی خمیرکاغذ نسبت به فرایند رنگ بری پراکسید قلیایی افت پیدا کرد. اما میزان بازده و همچنین بار آلودگی پسآب در سامانه رنگ بری پراکسید فعال شده کمتر بود.

در این تحقیق تاثیر حذف و کاهش نسبی سیلیکات سدیم و جایگزینی کمپلکس آلی Sulvy-x بر ویژگی های نوری خمیرهای کاغذ CMP رنگ بری شده با پروکسیدهیدروژن مورد بررسی قرار گرفت. با افزایش درصد مصرفی سیلیکات سدیم از 3-0.7 درصد، روشنی کاغذها تا 66.8% افزایش یافته و میزان زردی به 22% و ماتی به حدود 80% کاهش یافت. همچنین با حذف کامل سیلیکات سدیم و استفاده از ماده Sulvy-x در سطوح مختلف 0.4، 0.5، 0.7 و 1 درصد، بیشترین روشنی و کمترین زردی با .5% Sulvy-x مشاهده شده است که این مقادیر به ترتیب 66.1% و 21.8% می باشند. با افزایش درصد مصرف Sulvy-x از 0.4 به 0.5 درصد همراه با مقدار ثابت 0.7% سیلیکات سدیم، روشنی کاغذها از 61.2 به 67.3 درصد افزایش یافت، اما در درصدهای بیشتر کاهش یافت. به طور کلی پیش تیمار با DTPA در حالت بدون سیلیکات سدیم و حالت اختلاطی با Sulvy-x، کاغذهای با روشنی کمتر و میزان زردی بیشتر تولید کرد. به طوری که در حالت بدون سیلیکات سدیم، پیش تیمار با DTPA منجر به کاهش ماتی و در حالت اختلاطی از سیلیکات سدیم با Sulvy-x منجر به بهبود ماتی شده است. در حالت اختلاطی از سیلیکات سدیم با Sulvy-x، افزایش زمان رنگ بری تا 120 دقیقه منجر به تولید کاغذهای با روشنی و ماتی بیشتر و مقدار زردی کمتر شده است. در حالت بدون سیلیکات سدیم، افزایش زمان رنگ بری تا 120 دقیقه منجر به بهبود ماتی کاغذ شده است، در حالی که مقدار روشنی کاغذ با افزایش زمان رنگ بری از 30 تا 90 دقیقه افزایش یافته و مقدار زردی کاهش یافت. اما مقدار روشنی کاغذ در زمان های بیشتر (120 دقیقه) کاهش و مقدار زردی کاغذ افزایش یافت. به طور کلی نتایج حاصل از ویژگی های نوری کاغذهای ساخته شده از رنگ بری خمیرهای کاغذ CMP پهن برگان با پروکسیدهیدروژن نشان داد که با جایگزینی کمپلکس آلی Sulvy-x به جای سیلیکات سدیم می توان کاغذهای با ویژگی های نوری مطلوب و یا حتی بهتر در مقایسه با رنگ بری متداول با پروکسیدهیدروژن تولید کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.